มีคำๆ หนึ่งที่ผมได้ยินมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น.... แต่เพิ่งเข้าใจความหมายจริงๆ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ...
"ฟอร์มหมาแก่"
ฟังดูเหมือนคำด่า หรือคำล้อเลียน แต่จริงๆ แล้วมันคือคำชม และไม่ใช่คำชมธรรมดาด้วย
ความหมายที่ลึกกว่าที่คิด ....
คนส่วนใหญ่ที่เคยได้ยินคำนี้ มักเข้าใจแค่ว่า หมายถึง ผู้ชายอายุมาก (แก่) ที่ยังออกไปจีบสาว ซึ่งก็ไม่ผิดทั้งหมด แต่มันเป็นแค่ผิวนอกของความหมาย ....
แก่นจริงๆ ของคำนี้ มาจากพฤติกรรมของหมาแก่จริงๆ
- หมาแก่ ไม่เห่าพร่ำเพรื่อ
- หมาแก่ มัน ไม่วิ่งไล่ทุกอย่างที่ขยับ
- มันนอนนิ่ง ดูเหมือนไม่สนใจโลก
*** แต่ถ้าคุณสังเกตให้ดีๆ หูมันตั้งอยู่ตลอด ตามันไม่เคยหยุดสแกน และเมื่อมันตัดสินใจลุก มันจะลุกเพื่อจัดการเรื่องนั้นให้จบในครั้งเดียว ....
นำมาแปลเป็น พฤติกรรมของคน คือ
“ฟอร์มหมาแก่ คือ คนที่รู้จักเลือกจังหวะ รู้ว่าอะไรควรขยับ อะไรควรปล่อยผ่าน และเมื่อไหร่คือเวลาที่ใช่จริงๆ”
ในที่ทำงาน ฟอร์มหมาแก่ .... มันหน้าตาเป็นยังไง ?
ให้ลองนึกถึงคนในทีมที่คุณทำงานด้วยอยู่ตอนนี้ นะครับ
".... มีคนประเภทหนึ่งที่ประชุมทีไร พูดทุกครั้ง แสดงความเห็นทุกประเด็น กระตือรือร้นมาก ในช่วงแรก แต่พอโปรเจกต์เข้าสู่ช่วงยากจริงๆ พลังงานนั้นเริ่มหด และคนนี้ มักไม่ใช่คนที่อยู่ตรงเส้นชัยหรอกครับ ...."
แล้วมันจะมี คนอีกประเภทหนึ่ง ที่คุณอาจมองข้ามไป.... เขา เงียบ ฟังมากกว่าพูด ไม่รีบแสดงจุดยืนในทุกเรื่อง แต่พอเมื่อเขาพูดขึ้นมา บทสนทนาในห้องมักเปลี่ยนทิศทางไปเลย .... เพราะสิ่งที่เขาพูดมักตัดตรงไปที่แก่นของปัญหาที่คนอื่นวนอยู่กับมันมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ....
คนที่สองนั้นแหละครับ ที่เรียกว่า “ฟอร์มหมาแก่”
มันไม่ใช่แค่เรื่องการพูด ...นะครับ
ฟอร์มหมาแก่ยังปรากฏในอีกมิติที่ละเอียดกว่านั้น ...
คือการ "รู้ แต่เลือกจะยังไม่แสดง"
ในสถานการณ์ที่มีความขัดแย้ง หรือมีคนพยายามเล่นเกมอะไรบางอย่างในองค์กร คนที่มีฟอร์มหมาแก่ จะไม่กระโดดเข้าไปโต้แย้งทันที ไม่แสดงให้เห็นว่าตัวเองรู้ทัน ไม่รีบป้องกันตัวเองก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น ....
แต่ข้างในนั้น เขาอ่านสถานการณ์ออกได้หมดแล้วตั้งแต่ต้น .... และกำลังรอจังหวะที่การขยับตัว ขอแค่เพียงครั้งเดียวจะมีความหมายที่สุด .....
ลักษณะนี้ ในโลกการทำงานจริงๆ มักทำให้คนประเภทนี้ ดูเหมือน "ไม่มีจุดยืน" ในสายตาคนที่ไม่เข้าใจ แต่ในสายตาคนที่เข้าใจเกม เขาคือคนที่น่ากลัวที่สุดในห้องประชุมนั่น
ทำไมสังคม ถึง ชอบหมาวัยรุ่นมากกว่า ......
เพราะหมาวัยรุ่นมันมองเห็นง่ายกว่า .... ความกระตือรือร้น ความเร็ว ความดัง สิ่งเหล่านี้วัดได้ง่าย แสดงให้เห็นได้ง่าย และระบบส่วนใหญ่ มักจะให้รางวัลกับสิ่งที่มองเห็นได้ชัด ...
แต่ปัญหา คือ พลังงานมัน มีจำกัด คนที่ใช้แรงกับทุกเรื่อง มักไม่มีแรงเหลือสำหรับเรื่องที่สำคัญจริงๆ และในระยะยาว ความน่าเชื่อถือ มันสร้างจากการที่คุณพูดหรือทำแล้วมันได้ผลจริง เป็นรูปธรรม ไม่ใช่จากจำนวนครั้งที่คุณพูดหรือทำ แต่ไม่สำเร็จ...
ฟอร์มหมาแก่ ไม่ได้มาพร้อมอายุ .....
นี่คือส่วนที่สำคัญที่สุด ที่หลายคนเข้าใจผิด....
คุณอายุ 25 ก็ เป็นหมาแก่ ได้ .... หรือ คุณอายุ 55 ก็เป็นได้ ....
มันไม่ใช่เรื่องของประสบการณ์สะสม แต่เป็นเรื่องของการรู้จักตัวเอง รู้จักสถานการณ์ และมีวินัยพอที่จะไม่ขยับก่อนถึงเวลา ซึ่งอย่างหลังนี่แหละ ที่ยากที่สุด เพราะสัญชาตญาณของคนส่วนใหญ่ คือ การตอบสนอง ไม่ใช่การรอ ....
ฟอร์มหมาแก่ไม่ได้สอนให้นิ่งเฉยกับทุกอย่าง แต่สอนให้รู้ว่า
"เรื่องนี้ ถึงเวลาของมันแล้วหรือยัง?"
มีเรื่องราวอื่นๆ ที่น่าสนใจ



